Ζεν περιπλανήσεις
Βρέθηκα στην μακρινή Ταϊβάν ουσιαστικά από σύμπτωση. Σε πρόσφατο ταξίδι μας στις Φιλλιπίνες κλείσαμε τα αεροπορικά μας με την χρήση μιλίων της star alliance μέσω της ιστοσελίδας της αegean ( μακράν ότι καλύτερο μπορείτε να κάνετε με την συσσώρευση τέτοιων πόντων) . Διαλέξαμε λοιπόν από πολύ συγκεκριμένες επιλογές που αυτή η μέθοδος μας παρείχε και ενώ για το πήγαινε υπήρχαν θέσεις με την πολύ γνωστή Singapore Airlines μέσω Σιγκαπούρης, στο έλα βρήκαμε διαθεσιμότητα με την Eva Air μέσω Ταϊπέι. Πρόκειται για τον εθνικό αερομεταφορέα της Ταϊβάν, μίας αεροπορικής της οποίας το πρασινωπό και κάπως αρχάριο στην αισθητική του logo συχνά το παρατηρούσα σε ταξιδιωτικά περιοδικά μα δυσκολευόμουνα να καταλάβω ποιανού έθνους εν τέλη είναι. Με κάποιον επιπλέον σχεδιασμό λοιπόν καταφέραμε να συμπεριλάβουμε ένα τριήμερο στην πρωτεύουσα Ταϊπέι.
Λίγα γνώριζα και για την ίδια τη χώρα αυτού καθ’ αυτού. Στα παιδικά μου χρόνια στη δεκαετία του 80 πολλά κασετόφωνα, τηλεοράσεις και λοιπές ηλεκτρικές συσκευές έφεραν την επιγραφή «made in taiwan», όλα αυτά πριν την καθιέρωση της Κίνας ως τον πάροχο σχεδόν του κάθε δεύτερου αντικειμένου που χρησιμοποιούμε στις μέρες μας. Αυτό νιώθω ότι εδραιώθηκε για τα καλά μετά την αλλαγή του αιώνα. Το νησί συνεχίζει να μεγαλουργεί στον τομέα των μικροτσίπ αλλά τα πολλά που φτάνουν στην Ευρώπη είναι συνήθως από την Σινική επικράτεια.
Η Ταϊβάν προέκυψε σαν ανεξάρτητο κράτος μετά από εμφύλιο του 1949 μεταξύ του κόμματος του Μάο Τσε Τουγκ και του εθνικιστικού Kuomitang με τους χαμένους αυτού του πολέμου να καταφεύγουν εκεί. Κάποτε αποτελούσε όντως τμήμα της Κίνας από την οποία τόσο συχνά αναφέρεται στις μέρες μας ότι υπάρχει φόβος εισβολής. Ενώ στις αρχές της ίδρυσης του το έθνος χαρακτηριζόταν από αυταρχισμό και χουντικής λογικής διακυβέρνηση, με το πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκε σε μία δημοκρατία και κοινωνία πολύ πιο ανοιχτή από την ηπειρωτική μήτρα της αλλά ακόμα και πιο πετυχημένη από πολλές άλλες γειτονικές χώρες.
Η ίδια η Ταϊπέη στην οποία και μείναμε είναι μία πολύβουη μα ταυτόχρονα ανθρώπινη και αρκετά πράσινη πρωτεύουσα με τα ηφαιστειογενή όρη Yangmingshan στα βόρεια και τα βουνά Nangang στα νοτιοανατολικά να την περιβάλλουν και να την ορίζουν. Αριθμεί 2.5 εκατομμύρια πληθυσμό και το γεγονός ότι πρόκειται για έναν τόπο εκτός του τουριστικού γίγνεσθαι την κάνει σημαντικά πιο ευχάριστη και ιδιαίτερη.
Τα αξιοθέατα της μοιάζουν μάλλον με τα αναμενόμενα μιας ασιατικής μεγαλούπολης με το Chiang Kai-shek Memorial Hall να είναι ίσως το πιο ευρύτερα γνωστό. Πρόκειται για ένα συγκρότημα ναών και εκθεσιακών αιθουσών στην περιοχή ZhongZheng. Εκεί βρίσκεται η πλατεία ελευθερίας , το εθνικό θέατρο και μία τεράστια αίθουσα συναυλιακών δραστηριοτήτων. Υπάρχουν επιπλέων φωτογραφικές εκθέσεις που μιλάνε για τα γεγονότα που σημαδέψανε αυτό το κράτος και τον αγώνα του για μία αυτόνομη πορεία. Ένα όμορφο, γαλήνιο και ιδιαίτερα ευρύχωρο συγκρότημα πολιτιστικών εγκαταστάσεων λοιπόν μα σε μεγάλο βαθμό αφιερωμένο σε μία αρκετά αμφιλεγόμενη φιγούρα, τον Chiang Kai-shek, έναν ιδρυτή του έθνους, αντικομμουνιστή μα ταυτόχρονα βαθιά αυταρχικό. Ήταν ουσιαστικά ο πρώτος δικτάτορα της ιστορίας της.
Κάτι άλλο που ίσως δεν φιγουράρει στις λίστες με τα must της Ταϊπέι μα ήταν παραταύτα η εμπειρία που με ευχαρίστησε προσωπικά περισσότερο από όλα ήταν η επίσκεψη στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Ταϊπέι (Taipei Fine Arts Museum). Ήταν σίγουρα από μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συλλογές μοντέρνας τέχνης που έχω επισκεφτεί οπουδήποτε στο κόσμο. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της πρωτεύουσας σχετικά κοντά στο Εθνικό Μουσείο Ανακτόρων (το οποίο εμείς τουλάχιστον δεν προλάβαμε να τιμήσουμε). Πολλά τα μυστήρια εκθέματα στον καλαίσθητο, ψηλοτάβανο χώρο του, αρκετά σκοτεινά στο σύνολο τους και συχνά επηρεασμένα από την επιστημονική φαντασία. Μου έμειναν χαραγμένα στη μνήμη ενίοτε τερατόμορφα, άλλοτε πολύ μελαγχολικά αγάλματα σε ημιφωτισμένα δωμάτια μα και δουλειές εικαστικών με θέμα τον απομονωτισμό.
Την δεύτερη μέρα μας στην πρωτεύουσα πειραματιστήκαμε με μία πολιτισμική δραστηριότητα επισκεπτόμενοι τα φημισμένα ιαματικά λουτρά της Ταϊπέι. Ήταν μία ευκαιρία να βιώσουμε κάτι τοπικό και να συγχρωτιστούμε έστω και λιγάκι με τους ντόπιους. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι βόρεια και αλλάζοντας ένα δύο υπέργεια τρένα, φθάνουμε τελικά στο Long Nice Hot Spring στην γειτονιά Beitou ( προτιμήσαμε αυτό μιας και online τουλάχιστον πολλοί το αναδεικνύανε ως λιγότερο εμπορικό).
Παρότι θεωρητικά μία πράξη αυτοφροντίδας, δυσκολεύτηκα να κατανοήσω στο τι εξυπηρετεί η παραμονή σε θερμοπηγές σε θερμοκρασίες βρασμού για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα. Ο χώρος ήταν μικρός, γεμάτος με ταϊβανέζους μεσήλικες αλλά και κάποιους νέους με δύο μικρές θερμαινόμενες πισίνες και έξι ντους για να δροσιστεί κανείς. Σε κάποια στιγμή και χωρίς να έχω κατανοήσει το γιατί, δύο τρεις θαμώνες θεώρησαν ότι ένας παρακοκκινισμένος αμερικανός που είχε κλείσει τα μάτια του μάλλον δεν θα ένιωθε καλά και παρά τις ευγενικές του διαβεβαιώσεις του ότι δεν είχε υποστεί κανα καρδιακό, τον βγάλανε (ευγενικά μεν με το ζόρι δε) από την πισίνα όπου και τον προετρέψαν να κάνει κρύο ντους για αρκετή ώρα. Για το επόμενο μισάωρο τον ρωτούσαν διαρκώς σε σπαστά αγγλικά αν ένιωθε καλά. Εν τέλη ο τύπος αποχώρησε και οι θαμώνες συνέχισαν έχοντας το κεφάλι τους ήσυχο ότι ο τουρίστας δεν θα τους ψοφήσει εντός της πισίνας. Δεν ξέρω εν τέλη αν το απόλαυσα μιας και μείναμε σχετικά λίγη ώρα εκεί μα μου έφερε στο νου ( στη μνήμη ίσως) την αμηχανία και περιέργεια που μας διακατέχει ειδικά εμάς τους νότιους όταν δοκιμάζουμε για πρώτη φορά την φινλανδική ή ρώσικη σάουνα όπου οι υψηλές θερμοκρασίες αλλά και η συλλογική γύμνια ( πράγματα με τα οποία δεν είμαστε ακριβώς εξοικειωμένοι) προκαλούν περιέργεια και υποσυνείδητα εξιτάρουν.
Το αδιαμφισβήτητο ορόσημο της πρωτεύουσας πάντως είναι ο ουρανοξύστης 101. Λογικά δεν θα επισκεφτείτε το ίδιο το κτίσμα αλλά όπως η Ακρόπολη στην Αθήνα, θα είναι πανταχού παρόν στην όποια ματιά σας στον ορίζοντα. Σίγουρα αξίζει να πάτε στο παρατηρητήριο στα περίχωρα της πόλης, ένα πάρκο με ανηφορικά μονοπάτια από όπου μπορεί κανείς χαζεύοντας την θέα να εκτιμήσει πόσο συγκρατημένη έχει παραμείνει η δόμηση και ρυμοτομία αυτής της μεγαλούπολης σε σχέση με άλλες.
Γαστρονομική πανδαισία: Αν κάτι μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Ταϊπέι είναι που ο κόσμος κολάτσιζε κάτι κυριολεκτικά παντού! Έμοιαζε το φαγητό να είναι το κέντρο του σύμπαντος των Ταϊβανέζων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Πεζοδρόμια, ταράτσες και πλατείες ήταν γεμάτα τραπεζοκαθίσματα για να τους φιλοξενήσει εν δράση. Σε πολλά εστιατόρια φιγουράραν γυάλες με ψάρια και οστρακοειδή έτοιμα για την θανατική ποινή τους μέχρι να καταλήξουν σε καποιανού το πιάτο ( ίσως όλοι πρέπει εν τέλη να γίνουμε χορτοφάγοι… ).
Πολλές επίσης και οι ενδιαφέρουσες food market από τις οποίες εμείς διαλέξαμε ένα βράδυ να εξερευνήσουμε την nanjichang night market. Όλα όσα πιθανότατα θα φάτε εκεί δεν θα είναι απαραιτήτως και τόσο γευστικά αλλά η εμπειρία της δοκιμής από μόνη της αξίζει. Πραγματικά ένιωθα σαν τον Καπαμαρού, εξίσου λαίμαργος και ευτυχισμένος με όσα περίεργα κατανάλωνα.
Δύο γνωστά εστιατόρια στα οποία πήγαμε και ξεχωρίσαμε ήταν το βραβευμένο με Michelin «Mountain and Sea House» αλλά και το «Top Hot one Kilin restaurant«. Το πρώτο μας προσέφερε εκλεπτυσμένες γεύσεις σε μικρές δυστυχώς ποσότητες όπως συνηθίζεται σε τέτοια μέρη. Πολύ πιο διασκεδαστικό και χαοτικό για εμάς ήταν το δεύτερο όπου μία σούπα με ειδικό ζωμό που σιγοβράζει τοποθετείται μπροστά στον κάθε πελάτη ο οποίος στη συνέχεια μπορεί να προσθέσει στο μίγμα μία σειρά από προτεινόμενα υλικά όπως λογής λογής ψάρια, λεπτές φέτες κρέατος, άπειρα πικάντικα και εξεζητημένα πρόσθετα (παράγωγα σόγιας, αίμα πάπιας, τόφου κ.α). Μεγάλο σχολείο γενικά η ασιατική κουζίνα με την όλη αυτή τη διαφορετικότητα των υλικών, συνδυασμών και μαγειρικών μεθόδων της.
Ακόμα και τα μανάβικα τους αποτελούσαν βουτιά στα άδυτα μιας άλλης διατροφικής παράδοσης. Εκεί βρίσκει κανείς τομάτες χουχουλιασμένες σε ειδικό περιτύλιγμα σαν να ήταν κατοικίδια, φρούτα του δράκου, του πάθους, γκουάβα και λίτσι, όλα διαθέσιμα χάρη στο υποτροπικό κλίμα της χώρας.
Οι άνθρωποι:
Μία νέα ταυτότητα, αυτή του Ταϊβανέζου χτίζεται εδώ και κάποιες δεκαετίες στη νήσο.Τις λεπτές διαφορές βεβαίως με την αντίστοιχη της Κίνας είναι δύσκολο να τις κατανοήσει ένας επισκέπτης από την Ελλάδα. Γενικά αν ζητηθεί από το μέσο Ευρωπαίο να διακρίνει έναν κορεάτη από πχ έναν βιετναμέζο (έστω και μόνο φυσιογνωμικά) πιθανότατα θα αποτύχει οικτρά, κάτι που λέει πολλά για την άγνοια ίσως και αλαζονεία των δυτικών απέναντι στον υπόλοιπο πλανήτη. Ακόμα πιο περίπλοκο μάλλον να διαπιστώσει σημειολογικές διαφορές ενός ταϊβανέζου από έναν κινέζο που άλλωστε συγγενεύουν σε τόσο έντονο βαθμό πολιτιστικά όσο και γενετικά. Διαβάζω ότι η χώρα είναι περισσότερο επηρεασμένη από την Ιαπωνία, λογικό παίρνοντας υπόψην τις εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μετά το διαζύγιο της με την Κίνα αλλά και την παρατεταμένη κατοχή της από τους Ιάπωνες για κάποιες δεκαετίες πιο πριν. Η παρουσία και εδραίωση της δημοκρατίας ως πολίτευμα και των δυνατοτήτων που τους έχει προσφέρει όμως είναι αυτό που εγώ θεωρώ πιο σημαντικό μιας και έχει επηρεάσει τον κόσμο ως προς την καθημερινή έκφραση του αλλά και την σκέψη του τι μπορεί να είναι δυνατό και τι όχι: η ελευθερία του μυαλού ουσιαστικά που αναπάντεχα καθρεφτίζεται και στην λειτουργία της κοινωνίας. Κάποια χαρακτηριστικά τους που επιπλέον εκτίμησα θα έλεγα ότι ήταν η λεπτότητα στους τρόπους και η ευγένεια.
Γλυκός παλιμπαιδισμός
Η αγάπη των ντόπιων για τα κινούμενα σχέδια είναι είναι παρούσα παντού . Για παράδειγμα όλα τα πόστερ με συστάσεις κοινωνικής συμπεριφοράς όπως το να παραχωρήσετε τη θέση στο μετρό ή να μην ταϊζετε σκίουρους στο πάρκο απεικονίζουν γλυκύτατα καρτούν αντί φωτογραφιών με ηθοποιούς. Το ίδιο είχα παρατηρήσει και σε διαφημιστικές καμπάνιες καλής συμπεριφοράς στα μέσα μαζικής μεταφοράς σε παλιότερο ταξίδι στην Ταϋλάνδη. Οι νοτιοανατολικοί Ασιάτες μοιάζει να έχουν πετύχει μία πιο ειλικρινή σχέση με το παιδί που όλοι μας κρύβουμε μέσα μας σε σύγκριση με τους Ευρωπαίους και τους λοιπούς κατοίκους άλλων ηπείρων.
Πολλές και οι ενδείξεις στην εκτίμηση τους για τα Anime και manga. Επιπλέον δίπλα από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης συναντήσαμε εκθέσεις με γιγάντιες φιγούρες video games , τον Super Mario κ.α.
Μία συνολική εικόνα
Η παραμονή σας στην Ταϊπέι θα σας φανεί απείρως πιο εύκολη από μία υποθετική στο Πεκίνο ή στη Σαγκάι μιας και το κινητό σας θα λειτουργεί κανονικά και ο κόσμος είναι ομολογουμένως πιο προσιτός και γλωσσομαθής από ότι ο μέσος Κινέζος. Η πόλη είναι γεμάτη από πολυάριθμα σοκάκια, όμορφα καφέ και αγορές τροφίμων. Η δόμηση σε μεγάλα τμήματα του κέντρου παραμένει χαμηλή, η προφανής φτώχεια είναι απούσα και η φιλική ατμόσφαιρα χαρακτηρίζεται από ένα συγκρατημένο κοσμοπολιτισμό.
Η Ταϊβάν είναι μία χώρα ανοιχτή στο κόσμο και προετοιμασμένη για αυτό. Πρόκειται για ένα νησί που δεν το παίρνει να είναι ανταγωνιστικό ή εχθρικό με την υπερδύναμη στην πόρτα του μα θέλει πλέον να ακολουθήσει το δικό του δρόμο.
Όλα τα παραπάνω μαζί με την μικρή ακόμα προσέλευση ξένων επισκεπτών συμβάλλουν στην υπάρχουσα αίσθηση ότι αυτό είναι ένα μέρος γνήσιο και αντιπροσωπευτικό της νοοτροπίας και κουλτούρας των ανθρώπων εδώ.
Η Ταϊβάν είναι μία χώρα τόσο απίστευτα μακρυά από την δική μας και τόσο άγνωστη στους περισσοτέρους που μάλλον λίγοι θα κάνουν την προσπάθεια να πάνε ως τα εκεί. Αυτοί που θα τους φέρει ο δρόμος πάντως θα ενθουσιαστούν. Η ανατολική Ασία είναι ένας κόσμος τόσο ριζικά διαφορετικός και τόσο ανεξερεύνητος που κάθε ταξίδι εκεί αποτελεί μία αποκάλυψη και η Ταϊβάν ίσως να αποτελεί τον πιο εγκληματικά υποτιμημένο προορισμό της.
Πριν ταξιδέψετε παρακολουθήστε:
